ความผิด มิตร ปีศาจ

posted on 28 Apr 2011 02:06 by bkkforlife

1

ฉันรู้สึกผิดจริงๆ

“ขอโทษนะ ทุกคน” ฉันกำลังก้มหน้าหลบตาต่อหน้าเพื่อนในกลุ่ม

“ไม่เป็นไร” เพื่อนของฉันคนหนึ่งพูดขึ้นมา แต่น้ำเสียงกลับไม่ได้คล้อยตามคำพูดเลยสักนิด

ฉันอาจจะทำพลาดก็จริงที่ลืมเอางานมา ฉันไม่มีข้อแก้ตัวใดๆ และฉันรู้สึกผิดมาก พวกเขาไม่รู้ถึงข้อนี้บ้างเลยรึไงนะ ฉันไม่ได้ดีใจเลยสักนิดกับข้อผิดพลาดของฉัน

“ฉันขอโทษจริงๆ ฉันจะไปคุยกับอาจารย์เอง” ฉันก้มหน้าจนคางติดกับหน้าอก

ไม่มีเสียงใดตอบกลับมา จากสีหน้าพวกเธอ ทุกคนต่างไม่ยอมรับคำขอโทษจากฉัน เพราะการทำให้ทั้งกลุ่มต้องโดนตัดคะแนนไม่ใช่เรื่องน่ายินดีสำหรับพวกเขา

               

พวกเราแยกกัน ฉันยังคงรู้สึกผิดและรู้สึกแย่ที่เพื่อนๆไม่เห็นใจฉันเลย แต่มันก็เป็นความผิดของฉันเอง ฉันต้องยอมรับแล้วเดินหน้าแก้ไข ยังมีงานเหลืออีกสำหรับวิชานี้ที่จะต้องทำกับกลุ่มเดิม

ฉันเดินทางกลับหอพักที่ฉันอาศัยอยู่คนเดียว ฉันอยู่ห่างจากบ้านและพ่อแม่มากว่าสามปีแล้ว

พอถึงห้องของฉันที่อยู่บนชั้นแปด ฉันก็ทิ้งตัวลงนอนผ่อนคลายความเครียดที่พบเจอมาตลอดทั้งวัน

ขณะที่ตาใกล้จะปิด มีอะไรบางอย่างกระโดดข้ามตัวฉันไป ฉันเบิกตาโพลงแล้วดันตัวเองลุกขึ้น และมันก็ยืนอยู่ตรงหน้าฉันห่างไปไม่มาก

ฉันกรีดร้องสุดเสียงกับภาพที่เห็นตรงหน้า ฉันมั่นใจว่ามันไม่ใช่มนุษย์อย่างแน่นอน มันมีลำตัวยาวและมีหางที่ยาวกว่าลำตัว สูงประมาณเอวของฉัน มันมองหน้าฉันด้วยดวงตาสีแดงฉานทั้งสองดวงนั้น ปากของมันเต็มไปด้วยฟันที่แหลมคม มันกำลังแสยะยิ้มให้ฉัน

ฉันเริ่มตั้งสติและมองหาทางหนี มันกำลังยืนขวางประตูอยู่ ฉันจึงต้องมองไปนอกหน้าต่างนั้น ฉันอาจจะต้องยอมกระโดดลงไปไม่งั้นไอ้เจ้าตัวนี้ก็อาจจะฆ่าฉันอยู่ดี

ในเสี้ยววินาทีมันพุ่งตัวเข้ามากำลังจะกัดฉัน แต่ฉันใช้ขาเตะมันไว้ แล้วรีบพุ่งตัวออกไปนอกระเบียง ฉันนึกถึงภาพตัวเองลอยล่องอยู่และร่วงลงสู่พื้นกับศพที่ไม่สวยนัก แต่ฉันก็ยังหวังในปาฏิหาริย์อยู่

ก่อนจะได้พุ่งตัวออกไปนอกห้อง ฉันก็ต้องล้มลง ฉันมองไปที่ขาข้างขวาของฉัน มันมีรอยกัดและมีเลือดออก ฉันตระหนักได้ว่าฉันโดนเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นกัดเข้าแล้ว และความเจ็บแสบก็พุ่งขึ้นทำให้ฉันต้องร้องออกมาสุดเสียง ฉันหวังว่าจะมีใครสักคนมาช่วยแต่กลับไม่มี

ฉันมองไปรอบห้อง กลัวว่าเจ้าตัวนั้นจะตามมากัดฉันอีก แต่กลับไม่เห็นอะไรนอกจากห้องที่ว่างเปล่า ข้าวของที่วางอยู่ปกติ เหมือนไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นเลย

ฉันพยุงตัวเองลุกขึ้นจากพื้น เกาะก่ายไปตามโต๊ะและเตียงเพื่อไปที่ตู้เสื้อผ้า ฉันจะต้องทำแผลก่อน และฉันจะลงไปห้องเพื่อนที่อยู่ชั้นล่าง ถึงแม้จะเป็นเพื่อนผู้ชายแต่ฉันก็ต้องยอมเพราะฉันไม่อาจจะอยู่คนเดียวในห้องนี้ได้อีกแล้ว

ฉันประคองขาตัวเองวิ่งเท่าที่จะมีแรงลงไปสามชั้นเพื่อที่จะไปเคาะประตูเรียกเพื่อนของฉัน พอเขาเปิดประตูออกมาฉันก็พุ่งตัวเข้าไปในห้องโดยไม่พูดพร่ำ

เขาสงสัยว่าทำไมฉันถึงเข้ามาห้องเขา ฉันรู้ว่าการอธิบายไปตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์ ฉันจึงปัดภาระ ปล่อยให้เขาสงสัยต่อไป

เขาให้ฉันนอนบนเตียง แล้วเดี๋ยวเขาจะนอนบนพื้น ถึงแม้ว่าจะเป็นห้องเพื่อนผู้ชายแต่ฉันรู้ว่าเพื่อนคนนี้ไว้ใจได้

คืนนั้น ฉันนอนไม่หลับเลยแม้แต่น้อย ทั้งกลัว และยังช็อคไม่หาย แต่ด้วยความเพลียมันก็ทำให้ฉันหลับไปโดยไม่รู้ตัว

ฉันสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เพื่อนของฉันนอนอยู่บนพื้นหันหลังให้ฉัน ฉันยิ้มและรู้สึกดีที่อย่างน้อยเขาก็ไว้ใจได้ ฉันจึงล้มตัวลงนอนอีกครั้ง แต่ก่อนจะได้หลับตา ฉันก็เหลือบไปเห็นเจ้าสัตว์ประหลาดนั่นกำลังอยู่บนตู้เสื้อผ้าตรงมุมห้อง มันหมอบอยู่และกำลังแสยะยิ้ม

“นาย!” ฉันตะโกนพร้อมรีบลุกจากเตียงไปเขย่าตัวเพื่อนของฉัน แต่จะเขย่าและร้องยังไงเขาก็ไม่ตื่น

ตอนนี้มือของฉันกำลังสั่นอย่างหนัก น้ำตาไหลไม่หยุด ฉันมองขึ้นไปอีกครั้งแต่เจ้าสัตว์ประหลาดนั้นก็ไม่อยู่ตรงนั้นแล้ว ฉันจึงรวบรวมความกล้ามองไปรอบๆห้อง พร้อมๆกับเขย่าตัวเพื่อนของฉันแรงขึ้น แต่มันก็ไม่มีวี่แววว่าจะยังอยู่ ฉันเริ่มตั้งสติได้ และเพื่อนของฉันก็ตื่นขึ้นมา

เขาพยายามถามว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันไม่ได้ฟังอะไรต่อจากนั้นเพราะฉันกำลังร้องไห้จนไม่อาจจะหยุดได้ ฉันคิดว่าต่อให้เล่าไปเขาก็คงจะไม่เชื่อสิ่งที่ฉันเจอ ฉันจึงบอกเขาไปว่าฝันร้าย แล้วจึงปีนขึ้นไปบนเตียงเพื่อนอนต่อ

ฉันรู้สึกถึงความเพลียและความกลัวในเวลาเดียวกัน ร่างกายของฉันต้องการหลับแต่ใจก็ค้านต่อการสั่งการนั้น มันเป็นความรู้สึกที่แย่ที่สุดในชีวิต

 

ฉันลืมตาตื่นมาขึ้นมาในตอนเช้า เพื่อนของฉันอยู่ที่หน้าคอมพิวเตอร์ของเขา ฉันอรุณสวัสดิ์เขาก่อนจะรู้ตัวอีกทีว่านี่เป็นเวลาสิบโมงแล้ว ฉันนัดกับแฟนไว้ตอนแปดโมงครึ่ง!

ฉันรีบกุลีกุจอวิ่งขึ้นไปข้างบนห้องตัวเอง ฉันรีบอาบน้ำโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้นเพราะฉันกำลังสายแล้ว แต่ฉันตระหนักได้ว่าแผลที่ขาของฉันหายไปแล้ว มันเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน เหมือนมันได้สมานหายไปอย่างไร้ร่องรอย มันทำให้ฉันสับสนอย่างมาก

ฉันเลิกสนใจมันไปพักหนึ่ง หลอกตัวเองว่ามันอาจจะเป็นเพียงความฝันเท่านั้นทั้งที่ความเจ็บปวดเมื่อคืนมันเป็นเรื่องจริง ฉันยังจำมันได้ดี แต่ตอนนี้มีเรื่องสำคัญกว่า

เมื่ออาบน้ำเสร็จฉันจึงรีบออกมาจากห้องและรีบตรงไปหาเขาทันที

แฟนของฉันรออยู่ที่ร้านกาแฟหน้ามหาวิทยาลัยมากว่าชั่วโมงครึ่งแล้วโทรศัพท์มือถือของฉันแสดงสายเรียกเข้าของเขากว่ายี่สิบสาย ฉันไม่รู้จะอธิบายเรื่องนี้กับเขาอย่างไรดี ไอ้เจ้าสัตว์ประหลาดนั่นทำให้ตารางรายวันของฉันเสียหมด แต่ถ้าเอาเจ้าสัตว์ประหลาดไปอ้างมันก็คงเป็นเหตุผลที่ไร้สาระที่สุดสำหรับแฟนของฉัน

ตามคาด เขาโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงอย่างรุนแรงที่ฉันปล่อยให้เขารอ ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรดี ได้แต่ก้มรับผิดและโกหกไปข้างๆคูๆ

“คราวหน้าก็อย่าให้มีอย่างนี้อีกนะ” เขาพูดอย่างใส่อารมณ์

“ฉันขอโทษ” ฉันไม่รู้จะพูดอะไรไปได้มากกว่าคำนี้

“ไม่เป็นไร” เขายังคงโกรธอยู่ ฉันรู้ดี

เราสองคนจะไปงานแสดงสินค้าทำมือที่จัดตอนเช้าในมหาวิทยาลัย แต่ฉันทำให้เราสองคนพลาดไป แต่เราสองคนก็ยังพอทันที่จะไปเดินซื้อหนังสือมือสองที่ร้านหนังสือเก่า

“ฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”

“อืม จะใช้เวลานานกี่ชั่วโมงดีล่ะ” เขาตอกกลับ

ฉันหันหลังแล้วเดินไปห้องน้ำทันที ฉันรู้ตัวดีว่าฉันผิด แต่ฉันโกรธที่เขาไม่ยอมอภัยให้ฉันบ้างเลย

ในขณะที่ฉันกำลังจะออกจากห้องน้ำ ฉันก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างกำลังนั่งอยู่ที่มุมห้อง

มันคือเจ้าสัตว์ประหลาดแสนชั่วร้ายนั้นอีกแล้ว!

ฉันรีบวิ่งหนีมันออกมาจากห้องน้ำก่อนจะวิ่งกลับมาหาเขา

แต่เขาก็ไม่ได้รอฉันอยู่ มันทำให้ฉันสติแทบจะกระเจิงหายไปหมด ฉันหันหลังไปแล้วก็พบว่า มันกำลังวิ่งตามฉันมา!

ฉันล้มลงนั่งพิงกับเสาไฟ ไม่มีแรงแม้แต่จะพยุงตัวหนี มันเดินเข้ามาใกล้ขึ้น ฉันรู้ว่าเจ้าตัวนี้กับเจ้าตัวเมื่อคืนเป็นคนละตัวกัน พวกมันมีอะไรบางอย่างต่างกันแต่ฉันแยกแยะไม่ได้ขนาดนั้น

มันพุ่งเข้ามากัดที่ท้องของฉันก่อนจะฉีกออกอย่างสนุกสนาน ฉันรู้สึกเจ็บสุดขั้วหัวใจ ฉันมองไปที่ผู้คนรอบๆที่เดินไปมา ไม่มีใครสังเกตฉันและเจ้าสัตว์ประหลาดแสนชั่วร้ายตัวนี้ ก่อนที่จะมองกลับมาที่ท้องของฉัน

แล้วมันก็หายไปแล้ว พร้อมกับเรี่ยวแรงของฉันที่หายไปด้วย ฉันยังคงรู้สึกถึงความเจ็บปวดนั้นอยู่ แผลที่หน้าท้องของฉันช่างโหดร้าย ฉันอาจกำลังจะตาย ฉันเอามือกุมไปที่รอยแผลที่โดนกัด เลือดไหลไม่หยุด ฉันไม่อยากมองมันฉันจึงเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ฉันเริ่มสงสัยว่าทำไมเมื่อคืนเพื่อนที่ฉันขอไปนอนที่ห้องถึงมองไม่เห็นแผลที่ขาของฉัน

และฉันก็ได้คำตอบนั้นแล้ว

แผลนั้นคงจะไม่มีวันมีใครเห็น ยกเว้นแต่ตัวฉันคนเดียว

รวมถึงแผลที่ท้องของฉันด้วย

แผลที่เกิดจากความเจ็บปวดของการไม่ให้อภัย

ฉันรู้แล้ว

ฉันรู้จักเจ้าปีศาจตัวนี้แล้ว

เมื่อคำขอโทษไม่มีความหมาย

ปีศาจพวกนี้ก็จะยิ่งมีมากขึ้นและดุร้ายมากขึ้น

2

Comment

Comment:

Tweet

ชอบเรื่องนี้ครับ
ให้ดาวนะครับHot! Hot! Hot! Hot!

#9 By บ้านชาวนา on 2011-05-18 12:33

ร้ายกาจมาก ถึงจะจินตนาการไม่ออกถึงความรู้สึกสุดหยั่งของผู้หญิงคนนี้ ความกลัวเป็นสิ่งที่ฆ่าคนให้ตายทั้งเป็น ไม่เลือกสถานที่ เวลา หรือ อะไรรอบตัวHot!

#8 By narinraks on 2011-05-03 00:23

เอ้ยยย เจ๋งอ่ะ ชอบๆ : D

#7 By ป่านนนนนน (58.8.114.3) on 2011-05-01 01:36

ดาว ดาว ดาว

ชอบค่ะ ชอบอีกแล้ว

#6 By F.deirdre (124.120.32.134) on 2011-04-30 00:50

ชอบเรื่องนี้มากเลย .

#5 By นุ๊ก (14.207.198.129) on 2011-04-29 23:21

แปะ แปะ แปะ แปะ

#4 By เคนSTU72 (183.89.244.9) on 2011-04-29 21:05

ปีศาจจงเจริญ ญ!

#3 By nutta (58.11.59.95) on 2011-04-29 20:04

^บิวแลนด์เด้

#2 By ฮาจิเมะ on 2011-04-29 05:50

เจ๋งจริง เจ็บจริง
Hot! Hot! Hot!

#1 By ฮาจิเมะ on 2011-04-29 01:43