เจ้าหมาที่หัวมุม

posted on 11 Oct 2011 02:31 by bkkforlife

ฉันว่ามันเป็นความรับผิดชอบของฉันไปเสียแล้วหละ

ที่ต้องเสียเวลาเดินทางชั่วโมงกว่า เพื่อที่จะมาให้อาหารสุนัขทั้งสิบสองตัวในซอย ปีติทรัพย์ 21 ที่ฉันเคยอยู่

เมื่อครั้งยังอาศัยอยู่ที่นี่ฉันก็เป็นคนเดียวที่ให้อาหารมันทุกวัน

ฉันรู้ว่าพวกมันรักฉัน เวลาพวกมันเห็นฉัน พวกมันก็จะตื่นเต้น ดีใจเสมอ

ตรงกันข้ามกับผู้คนในละแวกนั้นที่ไม่อยากจะเห็นหน้าฉันเท่าไรนัก

พวกเขาแปะป้ายไว้บนเสาที่เป็นป้ายบอกชื่อซอย เพื่อให้ฉันเห็นได้ง่ายเมื่อเดินทางมาถึง

บ้างพูดดี “กรุณาดูแลให้มันไม่ส่งเสียงดังได้ไหมครับ”

บ้างด่าทอด้วยถ้อยคำรุนแรง “กูรำคาญเสียงหมาหอน ปล่อยมันตายๆไป เลิกมาซักทีได้มั้ย”

ฉันเห็นป้ายพวกนี้แล้วก็ต้องดึงมันออกไปทิ้งเสมอ

ฉันทั้งเห็นใจพวกเขาที่สุนัขพวกนี้ไปรบกวนพวกเขา

แต่ก็ไม่พอใจที่พวกเขาปล่อยให้เสียงเห่าหอนของสุนัขมาบั่นทอนความคิดให้ต่ำช้าลง

ฉันมิได้ให้คำตอบอะไรแก่พวกเขา บางทีคำตอบของฉันก็คือการไม่สนใจพวกเขา

วันนี้ฉันก็เดินทางมาที่ซอยนี้เพื่อที่จะมาให้อาหารมันตามปกติ

ระหว่างนั่งรถ ฉันเผลอหลับด้วยความเหนื่อยล้าไปเสียชั่วโมงกว่าก่อนจะตื่นมาพบว่าถึงที่หมายพอดี

ฉันรีบลงจากรถแล้วเดินเข้าซอยที่เต็มไปด้วยอพาร์ตเมนต์ทั้งสองข้างทาง

ฉันสังเกตว่าวันนี้ ต้นไม้ในบ้านต่างๆถูกตัดแต่งให้เตียนขึ้นกว่าเก่า

ทั้งที่ร้อยวันพันปี คนพวกนี้ไม่เคยคิดที่จะทำอะไรต้นไม้พวกนี้

แต่ก็ช่างมันเถอะ

ที่หัวมุมข้างหน้า ฉันรู้ดีว่าฉันจะได้พบพวกมันกำลังนอนเอกเขนกอยู่บนถนน

และเมื่อพวกมันเห็นฉันมันก็จะวิ่งเข้ามาด้วยความดีใจ

แต่เมื่อฉันเดินมาถึงหัวมุม ฉันก็พบกับความว่างเปล่า

สุดสายตาของฉันเป็นซอยตันที่ไม่มีสุนัขสักตัว

เข่าของฉันทรุดลงกับพื้น ถุงข้าวคลุกปลากระป๋องที่ฉันเตรียมให้พวกมันร่วงหล่นไปบนพื้น

น้ำตาของฉันไหลออกมา

ฉันตระหนักได้ว่าพวกมันไม่อยู่ที่นี่แล้ว

ความเศร้าเริ่มเกาะกุมหัวใจของฉัน

ฉันหลับตานึกถึงป้ายที่พวกเขาแปะขู่ฉัน และมองไปยังต้นไม้ที่ถูกตัดเตียนในบ้านทุกหลัง

พวกเขาคงจัดการฆ่าพวกมันด้วยเครื่องมือพวกนั้นแล้วสินะ

ฉันนั่งซึมซับความเศร้าอยู่นานทีเดียว ในใจยังคงเต็มไปด้วยความหวัง

หวังว่าพวกมันจะโผล่ออกมาด้วยความดีใจดั่งเช่นเคย จากที่ไหนสักแห่ง

ฉันหลับตานึกถึงสุนัขเหล่านั้นที่เปรียบเสมือนเพื่อนของฉัน

ไม่นานนักน้ำตาที่อาบแก้มนั้นก็เหือดแห้งไป

พวกเขาฆ่าเพื่อนฉัน ฉันตระหนักได้ถึงความจริงข้อนี้ดี

ฉันยันตัวลุกขึ้น เลือดในตัวพุ่งพล่าน รวมทั้งความโกรธที่พุ่งพล่านไม่แพ้กัน

และมองไปที่บ้านทุกหลังในซอยพลางคิดว่า พวกเขาจะต้องชดใช้กับสิ่งนี้!

ฉันเดินออกมาจากซอยนั้น ครุ่นคิดถึงแผนการแก้แค้น

ฉันมองไปที่เสาที่’พวกมัน’ เคยใช้เป็นที่แปะป้ายด่าทอฉันอย่างเคียดแค้น

เผื่อจะหาข้อมูลได้ว่าใครเป็นคนทำ

ฉันค่อยๆมองเลื่อนขึ้นไปจนถึงชื่อซอย

มันเขียนว่าซอยปีติทรัพย์ 51

นี่ฉันมาผิดซอยหรือนี่!!

 

Comment

Comment:

Tweet

เออ นะ

หมาจรจัด ป้ากะเลี้ยงมันบ่อย ๆ

แต่หมาชาวบ้านเลี้ยง เลวมากปล่อย
ให้มาขี้หน้าบ้านเรา sad smile Hot!

#3 By ปิยะ99 on 2011-10-14 18:07

55555555555555555555 งั่งงงงง Hot!

#2 By clio.turtleshell on 2011-10-13 15:02

หะ หะ หักมุม !!

Hot!

#1 By อิสระรำพัน on 2011-10-13 01:02